آفتابِ بارانی

به نامِ پروردگارِ باران...

درباره من

                 {به نام خدا}

 
                  آی آدمها ! که بر ساحل بساط دلگشا دارید
                  نان به سفره ،  جامه تان بر تن ،
                  یک نفر در آب می خواند شما را...
                 موج سنگین را به دست خسته می‌کوبد
                 باز میدارد دهان با چشم از وحشت دریده
                 سایه هاتان را ز راه دور دیده
                 آب را بلعیده در گودِ کبود و هر زمان بی تابیش افزون
                 میکند زین آبها بیرون
                 گاه سر ، گه پا
                 آی آدمها !
                 او ز راه مرگ ، این کهنه جهان را باز میپاید

                  میزند فریاد و امید کمک دارد :
               《آی آدمها که روی ساحل آرام ، در کار تماشایید! 》

                   _نیما یوشیج
 

+در حال تکمیل . . .
 
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگیِ ما عدمِ ماست . . .
...............................................................
می نویسم از احساسم،گذر روزهایم و پیش آمدهای زندگیم...
Designed By Erfan Powered by Bayan